Σχετικά με τις φυλές (Μέρος 2ο)

Αυτό που χρειάζεται να κατανοήσουμε είναι ότι το επόμενο βήμα δεν μπορούμε να το κάνουμε ως φυλή ή θρησκευτική ομάδα ούτε καν σαν πολιτισμική ενότητα. Δεν μπορούμε επίσης να το κάνουμε στα πλαίσια μιας οποιασδήποτε ομάδας. Αν και το ζητούμενο είναι να κατανοηθεί ο βαθύς μας σύνδεσμος με ότι υπάρχει, αυτήν την κατανόηση δεν μπορούμε να την πετύχουμε χρησιμοποιώντας  παλαιότερους τρόπους προσέγγισης κάποιου γεγονότος. Την σύνδεσή μας θα την νιώσουμε μόνον αφαιρώντας κάθε τι το οποίο ήταν μέχρι χθες καταγεγραμμένο μέσα μας σαν διαφορετικό.

΄Εχοντας μάθει να λειτουργούμε ασυνείδητα για τα πιο σπουδαία πράγματα που μας αφορούν, χρειάζεται μεγάλη  προσοχή  για να αντιληφθούμε το ΄Ολον που μας ενώνει. Αυτήν την προσοχή μπορούμε να την αντλήσουμε μόνον μέσα από την ενεργοποίηση του διαρκούς γεγονότος της ύπαρξής μας. Οποιαδήποτε ταύτιση μας με κάποιου είδους ομάδα περιέχει κάποια νοητική προσκόλληση και δημιουργεί έναν τοίχο στην αντίληψη της Ενότητας. Η αποχή μας από οποιαδήποτε μορφή ομαδοποίησης των ιδεών θα μας ενεργοποιήσει τον δεσμό μας με όλους και όλα. Αυτό χρειάζεται να κατανοηθεί γιατί συχνά προσπαθώντας να δημιουργήσουμε μια καινούργια βάση για την ζωή μας, καταφεύγουμε στην παλιά μέθοδο των ομάδων (φυλών) που μας υποστηρίζουν στην προσπάθειά μας. Δεν είναι κακές οι ομάδες αν διαπνέονται από ενωτικό πνεύμα προς το υπόλοιπο σώμα του πλανήτη και εάν επιτρέπουν στον καθένα να προχωρήσει με ελευθερία στο προσωπικό ταξίδι της αυτογνωσίας του. Αυτό όμως απαιτεί μεγάλη εγρήγορση εκ μέρους μας.

Την περισσότερη δουλειά χρειάζεται να την κάνει κάθε ένας από εμάς, μόνος του. Να μην αναθέτουμε πια σε κανέναν την ευθύνη της ζωής μας. Οπότε και να μην ευθύνεται κανείς άλλος εκτός από εμάς για την ολοκλήρωσή της. Kalliope

Σχετικά με τις φυλές (Μέρος 1ο )

Η ανθρωπότητα μοιάζει να έχει διασχίσει πολύ δρόμο από τα βάθη της Ιστορίας της μέχρι σήμερα. ΄Εχει δημιουργήσει πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα κοινά χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, την κατέστησαν μοναδική. Τίποτε δεν υπήρξε σημαντικότερο απ΄αυτήν. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μιας φυλής την έκαναν να αναπτύσσεται στον χρόνο με ιδιαίτερους τρόπους. Οι άνθρωποι που ανήκαν σε αυτές, ένιωθαν μέσα της ασφάλεια και υπερηφάνεια. Κάθε εκδήλωσή της ήταν μέρος της εκδήλωσης της ψυχής τους. Μοιραζόταν μέσω της φυλής τους τις ειρηνικές ημέρες με τα τραγούδια, τους χορούς και τις ανταλλαγές προϊόντων όπως και τις δύσκολες ημέρες των πολέμων τους με άλλες φυλές. Σε όλες τις στιγμές τους ένωνε ο κοινός τους στόχος που ήταν να διατηρήσουν τα πολιτιστικά  και τα εδαφικά τους κεκτημένα.

΄Ενα σημαντικό μέρος του διαχωρισμού των διαφόρων φυλών ήταν και ο τρόπος που αντιλαμβάνονταν την προέλευσή τους. ΄Ετσι, γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές ανθρώπων στο να πιστεύουν με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο σε κάποιον γενέθλιο Θεό, έμαθαν να  μιλούν μια ξεχωριστή γλώσσα, να εκφράζουν την χαρά τους και την λύπη τους με διαφορετικούς τρόπους αλλά κυρίως να νιώθουν μοναδικοί και ξεχωριστοί απ όλες τις άλλες φυλές. Την μοναδικότητα αυτή χρειαζόταν να την υπερασπίσουν συχνά με πολέμους είτε επιθετικούς είτε αμυντικούς. Με αυτόν τον τρόπο, φθάσαμε στις αρχές του 21ο αιώνα και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει καθόλου.  Καθώς γράφω αυτές τις σειρές, δεκάδες πόλεμοι και συρράξεις διεξάγονται σ΄όλη την γη. Μοιάζει με επιδημία ο πόλεμος!

Σήμερα παρόλο που η βόρειος Αμερική ζει σε ευημερία, στέλνει στρατιώτες της σ΄όλο τον κόσμο για να καταπνίξουν αντιδράσεις άλλων λαών- φυλών και πολιτισμών που αντιτίθενται στον τρόπο που εκείνοι αντιλαμβάνονται την πρόοδο. Δεν θα περίμενε κανείς από ένα πλούσιο, πολιτισμικά και οικονομικά λαό, να μπορεί να στρατολογεί ακόμη ανθρώπους. Και όμως συμβαίνει γιατί ακόμη και σήμερα λειτουργούμε με τους όρους και τις προσταγές της φυλής μας. ΄Ετσι μπορεί εύκολα κανείς να μας πείσει ότι κινδυνεύουμε από έναν άλλο λαό, ξένο προς εμάς. Οι κυβερνήσεις των κρατών, κρατούν ζωντανή αυτήν την αντίληψη και την υποβοηθούν με κάθε τρόπο. Ο ισχυρότερος τρόπος είναι η απειλή και ο κίνδυνος απ΄αυτήν. ΄Οσο θα υπάρχει αυτή η αντίληψη τόσο θα διεξάγονται πόλεμοι, κάθε είδους, στον πλανήτη μας και δύσκολα θα καταφέρουμε να ανέβουμε το σκαλοπάτι της συνειδητότητας.

Kalliope

Η επανάληψη ( Μέρος 2ο )

Η Φύση, σε όλες της εκφάνσεις, είναι θεμελιωμένη πάνω στην συνεχή αλλαγή. Τίποτε δεν μένει ίδιο. Κάθε δευτερόλεπτο που περνά, τα πάντα μετατρέπονται. Η γη μας ταξιδεύει στο σύμπαν. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοσμοναύτες. Βρισκόμαστε σε ένα ταξίδι, όχι γύρω από τον ήλιο όπως μας έχουν διδάξει αλλά μαζί με όλο το ηλιακό μας σύστημα, ταξιδεύουμε αλλάζοντας συνεχώς την κοσμική μας θέση.

 Έχουμε μάθει να φοβόμαστε τις αλλαγές και μην μπορώντας να συγκρατήσουμε τίποτε, νιώθουμε αμηχανία και δημιουργούμε σταθερά και επαναλαμβανόμενα στοιχεία στον χώρο μας. Θεωρούμε τον νου μας κυρίαρχο της ζωής μας όπως και ολόκληρης της φύσης, αλλά συγχρόνως αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την ροή της. Οι συνεχείς σκέψεις μας, καθώς έχουν γιγαντωθεί κατά την διάρκεια των αιώνων, μας δημιουργούν την εντύπωση πως πέρα από αυτές δεν υπάρχει τίποτε. Υπάρξεις και καταστάσεις που δεν μπορούν να χωρέσουν στον νου μας, ανήκουν στον χώρο της φαντασίας ή της τρέλας. Μιλάμε συνέχεια στον εαυτό μας και τον διαβεβαιώνουμε για την σίγουρη και σταθερή εικόνα που έχει για τον κόσμο. Όμως εδώ υπάρχει μια παγίδα. Ο νους αρέσκεται στο να απολαμβάνει την κυριαρχία του και κάνει οτιδήποτε για να την διατηρήσει. Πως μπορούμε όμως να αντιληφθούμε πως δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα εργαλείο το οποίο προς το παρόν μας κυβερνά; Μπορούμε να εντάξουμε την ύπαρξή αυτού του εργαλείου σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που να περιλαμβάνει τον κόσμο του πραγματικού;

Η τάση των ανθρώπων προς την επανάληψη είναι στοιχείο του καταρρέοντος πολιτισμού τους. Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει ένα ποτάμι που τρέχει. Αυτή η αέναη μεταβλητότητα διακρίνεται παντού στην Φύση. Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει τα κύτταρα να πεθαίνουν συνέχεια και να δίνουν την θέση τους στα καινούργια, όπως τίποτα δεν σταματά την συνεχή ροή των κυμάτων. ΄Ολα γύρω μας και μέσα μας μετατρέπονται. Αυτό μας δημιουργεί την αίσθηση πως είμαστε μηδαμηνοί καθώς δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τίποτε αμετάβλητο και τότε γατζωνόμαστε από κάπου. ΄Ολα κυλούν ασταμάτητα. Μόνο αν μπούμε στο ποτάμι και  αφεθούμε στην ροή του, θα πάψουμε να αισθανόμαστε αυτήν την υπαρξιακή αγωνία. Χρειαζόμαστε όμως να παρατηρήσουμε τον τωρινό μας κυβερνήτη. Η επανάληψη  μοτίβων και θεωριών μας  φέρνει μια επιφανειακή αίσθηση σιγουριάς αλλά από κάτω, λιμνάζουν όλα γιατί σταματά η δυνατότητα της αντίληψης της κίνησης και της εναρμόνισης μας με το Φυσικό στοιχείο.

 ΄Οτι είναι σταματημένο μετά από λίγο, για να διατηρηθεί σ΄αυτήν την κατάσταση, χρειάζεται να χρησιμοποιήσει τεράστια ενέργεια  γιατί στην ουσία κάτι επάνω του πάει ενάντια στην φυσική ροή των πραγμάτων. Φανταστήτε ένα φράγμα. Πόση πολλή αντίσταση χρειάζεται για να παραμείνει στην θέση του και να μην καταρρεύσει από την φυσική ροή των υδάτων. ΄Ετσι και οι ιδέες που επιμένουν να μην ανανεώνονται, χρειάζεται να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις  “επιθέσεις” της αέναης αλλαγής, κατασκευάζοντας νοητικά φράγματα. Κάθε σταμάτημα, περιέχει μια επέμβαση που αντίκειται στους φυσικούς νόμους της ροής και γι αυτό κατασπαταλά ενέργεια για να διατηρηθεί στην πρώτερη κατάστασή του.

΄Οσο ελευθερωνόμαστε από τις επαναλήψεις και επιτρέπουμε στο ρεύμα της ζωής να μας ταξιδέψει, τόσο θα εξοικονομούμε ενέργεια που θα μας δίνει ζωντάνια για να διευρύνουμε το πεδίο της αντίληψης μας.

Kalliope

Η επανάληψη (Μέρος 1ο)

Αν κοιτάξω προσεκτικά γύρω μου  θα παρατηρήσω μια συνήθεια που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, να επαναλαμβάνουμε μοτίβα και συνήθειες. Διασχίζοντας τον παραλιακό δρόμο ενός μεγάλου λιμανιού της Ιταλιάς, παρατήρησα κάποτε τα επαναλαμβανόμενα μεταλλικά κολωνάκια της παραλίας. Εκατοντάδες πανομοιότυπα κολωνάκια εκτείνονταν κατά μήκος του δρόμου πλάι στην θάλασσα. Η επανάληψη του ίδιου μοτίβου στην αστική του εφαρμογή έχει μια χρησιμότητα λόγω της πρακτικότητάς της. Η επινόηση της κόπιας είναι βολική και οικονομική. Τι γίνεται όμως με την συνήθεια του μυαλού μας να επαναλαμβάνει τις ίδιες σκέψεις;

 Βλέποντας ένα αντικείμενο να επαναλαμβάνεται, ο νους μας έχει την ψευδαίσθηση του παγώματος της εικόνας την οποία παρακολουθεί. Είναι σαν να σταματά ο χρόνος. Γιατί όμως να θέλει ο ανθρώπινος νους μας να σταματήσει τον χρόνο; Μήπως αυτό μας προσδίδει μία ψευδαίσθηση κυριαρχίας πάνω στην ζωή μας; Μήπως είμαστε ανίκανοι να αντιληφθούμε την αέναη αλλαγή των πάντων και εγκλωβιζόμαστε στην στενή σχέση με τον νου μας που μας θέλει αγκιστρωμένους επάνω του; Σ΄αυτήν την εξάρτηση είμαστε αδύναμοι διότι δεν μας δίνεται η ευκαιρία να αντιληφθούμε την πραγματική φύση των φαινομένων της ζωής. Νοητική επανάληψη είναι η παγίδευση μας σε ένα γεγονός που δεν εξελίσσεται όπως επίσης και η αδυναμία μας να μην αντιλαμβανόμαστε αλλαγές. 

Kalliope

Οι προσδοκίες μας

Από μικροί μαθαίνουμε να είμαστε προσανατολισμένοι προς το μέλλον, να φανταζόμαστε διάφορα πράγματα που θα ήταν καλά για μας και μετά να προσπαθούμε να τα υλοποιήσουμε. Οραματιζόμαστε τον εαυτό μας, σαν έναν ικανοποιημένο ενήλικα, να έχει γύρω του όλα τα αποκτήματα των προσδοκιών του. Έχοντας αυτήν την εικόνα στον νου μας, συχνά την συμπληρώνουμε με σκέψεις ανασφάλειας σχετικά με το πόσο αξίζουμε αυτά που προσδοκούμε όπως και διάφορους φόβους για την τυχόν αποτυχία μας. ΄Ετσι συχνά χωρίς να το καταλάβουμε, βουλιάζουμε κάτω από το βάρος των απαιτήσεων αλλά και των αμφιβολιών μας. Κάποιες φορές παρ αυτά κάποιοι από εμάς, καταφέρνουμε όσα έχουμε ονειρευτεί αλλά για κάποιον παράξενο λόγο αυτό που αποκομίζουμε σαν αίσθηση δεν έχει την γεύση της αθωότητας των οραματισμών μας. Η προσπάθεια που καταβάλαμε και η ενέργεια που χάσαμε σ΄αυτήν την προσπάθεια, μας στεγνώνουν και μας αφήνουν γυμνούς μπροστά σε εκείνο που φανταστήκαμε. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω εγκλωβισμένους ανθρώπους στα δίχτυα των κοινωνικών τους συμβάσεων. Απογοητευμένους και αμήχανους. Που κάναμε λάθος; Πως θα σηκωθούμε από αυτόν τον βούρκο μέσα στον οποίο μόνοι μας πέσαμε; Υπάρχει κάποιο σύστημα που

θα μας βοηθήσει να σηκωθούμε; Αν δεν το κάνουν κι άλλοι εκτός από εμάς, θα καταφέρουμε κάτι μόνοι μας; Γιατί νιώθουμε τόσο αδύναμοι; Που πήγε η χαρά μας για την ζωή; Που πήγε ο ενθουσιασμός μας; Η αθωότητά μας; Που μπορούμε να στραφούμε ώστε να κάνουμε μια νέα αρχή; Μήπως πια είναι αργά για μας; Μήπως μεγαλώσαμε πολύ γι αυτό; Μήπως τα παιδιά μας τα έχουμε ήδη διαμορφώσει μέσα από τον δικό μας τρόπο αντίληψης και πια είναι αργά και για εκείνα; Διαβάζουμε βιβλία που περιέχουν καινούργιους τρόπους για να αντιληφθούμε την καθημερινότητά μας αλλά κάτι μέσα μας δεν μπορεί να ακολουθήσει! Γιατί; 
Kalliope

Απλοποιώντας την καθημερινότητα

 Απλοποιώντας την καθημερινότητά μας, τα γεγονότα που θα συμβαίνουν κατά την διάρκειά της, θα περιέχουν μία μεγαλήτερη σαφήνεια. Θα περιβάλλονται από μιαν ευκρίνεια και επιπλέον από μίαν αίσθηση ότι είναι σημαντικά. Καθώς θα τα περιβάλλουμε με την προσοχή μας, αυτά θα μπαίνουν σε έναν κόσμο τάξης και αρμονίας. Αυτό θα μας ανταμείψει με γαλήνη και εσωτερική πληρότητα. ΄Ετσι θα έχουμε την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που ζει δημιουργουργώντας  ειρηνικές σχέσεις γύρω του. Αυτό θα μας χαρίσει επιπλέον ενέργεια ώσπου, θα ανατέλλει μέσα μας, ένας καινούργιος άνθρωπος. Γεμάτος ζωντάνια, ενεργητικότητα και απολύτως αποτελεσματικός, μιας και οι πράξεις μας θα είναι κυρίαρχες στην ζωή μας και όχι  πλέον η σκέψη μας. Πράττω σημαίνει είμαι παρών την στιγμή που διεξάγεται η ζωή.

Απλοποιώντας τα μικρά γεγονότα της ζωής μας, είναι σαν να τους αφαιρούμε τα πρόσθετα χαρακτηριστικά που τα αλλοιώνουν και με αυτόν τον τρόπο, τους επιτρέπουμε να υπάρξουν στην πρωτογενή τους μορφή.΄Οσο περιβάλλουμε με ησυχία και προσοχή το καθημερινό μας ντύσιμο, την τουαλέτα μας, την φροντίδα του πρώτου μας γεύματος, τόσο ομορφότερη θα μας φαίνεται κάθε διαδικασία. ΄Ετσι δεν θα βιαζόμαστε να περάσουμε από την μία πράξη στην επόμενη γιατί μέσα σε κάθε κίνηση μας, θα περιέχεται ο απαραίτητος χώρος που θα κάνει αυτήν την πράξη μας αξιόλογη, ενδιαφέρουσα και μοναδική. Kalliope