Η χαρά (Μέρος 3ο)

 Η χαρά δεν περιγράφεται γιατί δεν είναι προορισμός. Εκείνοι που αφήνονται σ΄αυτήν μιλούν για μια χώρα μέσα στην χώρα μας. Υπάρχει παντού. Σε όλα τα γεγονότα. Στα σύννεφα, στα δέντρα, στον αέρα, την θάλασσα, στο ποτάμι, στο σκουληκάκι που βγαίνει μετά την βροχή. Υπάρχει στην σιωπηλή παρατήρηση. Όπου κι αν εναποθέσει κανείς την προσοχή του μπορεί την ανακαλύψει. Περιέχεται μέσα σε κάθε τι. Στο μόνο μέρος που δεν ενδημεί η χαρά, είναι ο νους μας. Στην χώρα του νου μας, τα πάντα είναι περιορισμένα και φτιαγμένα σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα. Δεν ανήκουν στον κόσμο του πραγματικού. Έτσι δεν περιέχουν στην ύφανση τους την χαρά. 

Πολλές φορές μπερδεύουμε την χαρά με την ικανοποίηση. Ικανοποίηση παίρνουμε όταν  αποκτούμε κάτι που έχουμε επιθυμήσει πολύ. Αυτή όμως η επιθυμία είναι κάτι που περιέχεται στην σφαίρα των σκέψεών μας και δεν παράγει χαρά. Έτσι η ποιότητα της είναι χοντροειδής. Δεν είναι λεπτή χαρά και δεν αφορά παρά μόνον στο εγώ μας. 

Η χαρά, αντιθέτως, δεν έχει ετικέτα προορισμού. Απευθύνεται στον καθένα που μπορεί να την αντιληφθεί και είναι ανεξάντλητη. Είναι χώρα αλλά χωρίς μονοπάτι για να την πλησιάσουμε. Είναι ήδη εδώ. Φτιαγμένη από τα ίδια υλικά με μας. Είναι η κατοικία των άπειρων εναλλαγών. Η χώρα του παντοτινού και συγχρόνως του μεταβλητού. Όσο ανοίγεται κανείς στο παρόν που τον διατρέχει τόσο μπαίνει στην χώρα της χαράς. 

Kalliopi

Η χαρά (Μέρος 2ο)

 Όσο είμαστε κλεισμένοι μέσα στα τείχη, η αναζήτηση της χαράς είναι περιορισμένη. Θυμίζει το παιδάκι που περιορίζεται σε ένα δωμάτιο ενώ έξω υπάρχει μία τεράστια παιδική χαρά όπου θα μπορούσε να παίξει. Γινόμαστε στριφνοί, κακοί, μικροπρεπείς, άδικοι αλλά προπαντός άπληστοι, κι όλα αυτά γιατί πιστεύουμε πως δεν επαρκούν για όλους οι χαρές. Νομίζουμε πως αυτές βρίσκονται μέσα σ΄έναν χώρο και πως όποιος πρόλαβε να τις αρπάξει εκείνος θα είναι και ο κάτοχός τους. Η αίσθηση αυτού του  περιορισμού μας αποκαλύπτει τα χειρότερα στοιχεία του χαρακτήρα μας. Συνεχίζοντας να πιστεύουμε πως εκείνο που είναι διαθέσιμο, είναι περιορισμένο, η ζωή μας θα μοιάζει με έναν θλιβερό αγώνα δρόμου χωρίς νικητή.  Η εγκατάλειψη αυτής της αίσθησης θα μας ανοίξει τον χώρο που υφαίνεται το πραγματικό κάθε στιγμή. Αυτό το τεράστιο, αχανές εργαστήριο δημιουργίας, μας υποδέχεται για να μας ξεναγήσει στην πολυεπίπεδη επιφάνειά του. Εκεί, κάθε τι που αντικρίζουμε παράγει χαρά. Το πόση χαρά θα απολαύσουμε εξαρτάται από το πόσο ανοιχτοί είμαστε ώστε να της επιτρέψουμε να μας αγγίξει από διαφορετικές πλευρές. Όσο το αντιλαμβανόμαστε αυτό τόσο λεπταίνουν και οι αισθήσεις μας οι οποίες τροποποιούνται σταδιακά.

 Kalliopi

Η χαρά (Μέρος1ο)

Η αποτύπωση της χαράς σε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός είναι συνήθως κάτι που δεν περνά απαρατήρητο. Κάτι δημιουργείται στην ατμόσφαιρα και όπως συμβαίνει και με κάθε άλλο αίσθημα αυτό μεταδίδεται στον εγγύτερο χώρο. Και αν το γεγονός έχει κοινωνική χροιά, το αίσθημα  της χαράς έχει τον τρόπο να διαχέεται  σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση. H χαρά περιέχει διαβαθμίσεις σχετικά με το εύρος και με την ένταση της. Η ποιότητα της όμως εξαρτάται από το συνειδησιακό επίπεδο του ανθρώπου. Μπορεί κανείς να βιώνει την χαρά κάνοντας κακό σε κάποιον με τον οποίο βρίσκεται σε διένεξη. Μπορεί να χαίρεται με την αγορά κάποιου αντικειμένου που επιθυμούσε καιρό. Μπορεί ακόμα να νιώθει χαρά με το να επιτρέπει στον εαυτό του να απολαμβάνει ένα περίπατο ή μία συνάντηση με έναν φίλο. Μπορεί να νιώθει χαρά, τέλος, χωρίς να κάνει τίποτε από πρόθεση να κινηθεί προς την ικανοποίηση κάποιας επιθυμίας του. Όσο λεπτή και αξιόλογη κι αν είναι αυτή η επιθυμία. Όταν καταφέρνουμε να μην την κυνηγάμε τότε η χαρά έρχεται και μας βρίσκει. Όσο κινούμαστε προς κάποια επιθυμία τόσο αυτή ακριβώς η κίνηση, δεν μας επιτρέπει να είμαστε δεκτικοί στο λεπτό κύμα της χαράς.

Η χαρά είναι συνδεδεμένη με τον ιστό της ίδιας της ζωής. Δεν παράγεται από τις πράξεις μας. Έχουμε την εντύπωση πως πρέπει να διανύσουμε μακρύ δρόμο για να βρούμε κάπου στην άκρη του, την χαρά. Περνάμε δοκιμασίες και πίκρες. Δοκιμάζουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας με τις απαιτήσεις μας. Έχουμε στόχους και οράματα για την επίτευξη της χαράς μας. Πατάμε πάνω σε ανθρώπους για να την συναντήσουμε. Εκείνη όμως μοιάζει να είναι πάντα κάπου αλλού. Γιατί η χαρά είναι ένα λεπτό αίσθημα που μας αποκαλύπτεται μόνον αν ελαφρώσουμε από το βάρος του τι νομίζουμε ότι είναι ζωή. Χαρά δεν είναι η ικανοποίηση. Είναι το ελαφρό αεράκι που μας διαπνέει όταν πέφτουν τα τείχη μας. Όταν μας βρίσκει ο αέρας της τεράστιας χώρας που μας αποκαλύπτεται.

Kalliopi

Η συνείδηση, οι σχέσεις και οι ταξινομίσεις (Μέρος 3ο)

 Ας φανταστούμε το κάθε γεγονός με το οποίο καλούμαστε να σχετιστούμε σαν την αναζήτηση ενός βιβλίου σε μία βιβλιοθήκη. Καθώς επιλέγουμε μια κατηγορία βιβλίων ή γεγονότων δια μέσω της προσοχής μας, ενεργοποιούμε και τις συναφείς συναισθηματικές μας αντιδράσεις. Βρισκόμαστε επί παραδείγματι στον τομέα «προσδοκίες». Εκεί όλα τα συναφή βιβλία λογοτεχνίας – προσδοκιών μας παραπέμπουν στο ταξίδι των επιθυμιών μας.  Αυτή η περιπλάνηση είναι μία αέναη επανάληψη καθώς πρόκειται για επιβεβαίωση κάποιων ήδη υπαρχόντων πεποιθήσεων μας και συναισθημάτων.

 Η δράση μας είναι μόνον διεκπεραιωτική και δεν περιέχει παρά ψήγματα του πραγματικού Κόσμου. Εργαζόμαστε και καταναλώνουμε την ενέργειά μας, για να επιβεβαιώσουμε την θέση μας. Η βιβλιοθήκη μας, στην ουσία, είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Όχι γιατί της λείπουν οι γνώσεις αλλά γιατί δεν συλλέγουμε αυτές τις γνώσεις  από τον χώρο του πραγματικού αλλά τις ανακυκλώνουμε μέσα από το ίδιο της το περιεχόμενο. 
Είναι τεράστια η θέληση που χρειαζόμαστε για να αποτινάξουμε από την συνείδησή μας όλη την σαββούρα για να αρχίσει να εμφανίζεται από κάτω η υφή του πραγματικού. Κι αν κινηθούμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση απλώς δραπετεύουμε. Η δυσκολία είναι στο να παραμείνουμε και συγχρόνως να αφήσουμε να φύγουν όλα τα επικαλύμματα του νου μας. Μέχρι να βρεθούμε “πρόσωπο με πρόσωπο” με το γεγονός το οποίο συμβαίνει. Για να σχετιστούμε με το πραγματικό χρειαζόμαστε παρατήρηση και η παρατήρηση χρειάζεται ησυχία του νου μας.
Kalliopi

Η συνείδηση, οι σχέσεις και οι ταξινομίσεις (Μέρος 2ο)

 Για να υπάρξει σχέση  πρέπει να υπάρχει μια παρουσία, (ύπαρξη στον παρόντα χρόνο), την οποία επιλέγουμε κάθε στιγμή. Μην έχοντας την αίσθηση της υπόστασής μας, ο γύρω κόσμος μοιάζει με ένα θολό τοπίο που παίζει τον ρόλο του σκηνικού στον καμβά των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Ακόμα κι αν νομίζουμε πως αναπτύσσουμε σχέσεις, στην ουσία δεν συμβαίνει αυτό. Όταν μία εντύπωση σχετίζεται με τον νου μας, περνά μέσα από τα γνωστά φίλτρα των γνώσεών μας γι αυτήν. Αυτό λειτουργεί σαν πέπλο που σκιάζει την φρεσκάδα και την μοναδικότητα της εντύπωσης. Έτσι η σχέση είναι αδύνατη. 
Έχουμε την εντύπωση ότι σχετιζόμαστε αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Στην ουσία, εκείνο που κάνουμε είναι μία ταξινόμηση. Έχουμε το γεγονός το οποίο περνά αστραπιαία μέσα από τον νου μας ο οποίος το κατατάσσει αυτομάτως σε ένα δοχείο με άλλα παρόμοια γεγονότα. Όλα γίνονται τόσο γρήγορα και χωρίς την συμμετοχή μας σ΄αυτό. Οδηγούμαστε, δηλαδή, μέσω της ταχύτητας της ταξινόμησης του νου μας στην εξαγωγή συμπερασμάτων ή συναισθημάτων. Ενεργοποιούνται οι μηχανές αναζήτησής του για την κατηγοριοποίηση μιας εντύπωσης όπως επίσης και των συναισθημάτων μας. Διότι ακόμα και τα συναισθήματά μας είναι κατηγοριοποιημένα. Και ως εκ τούτου η γκάμα τους είναι περιορισμένη και προκαθορισμένη.
Kalliopi