Η παρουσία (Μέρος 3ο)

Αγωνιζόμαστε όλη μας την ζωή να βρούμε δρόμους που να μας οδηγούν κάπου. Διασχίζοντας ωκεανούς, ανεβαίνοντας σε απάτητες κορυφές, εκτοξεύοντας πυραύλους και διαστημόπλοια. Τα ταξίδια όμως με αυτόν τον τρόπο, τελειώνουν. Τα πάντα γύρω μας μοιάζουν πλέον γνωστά. Ο κόσμος μας, όσο περνά ο καιρός μοιάζει να μικραίνει. Τον μικραίνει η γνώση που έχουμε γι αυτόν. Σιγά σιγά θα τον αισθανθούμε να μας πνίγει κιόλας. Είμαστε πολλοί. Δεν χωράμε. Οι έρημοι μεγαλώνουν. Οι άνθρωποι πληθαίνουν και χρειάζονται τροφή και χώρο.

Αν όμως προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο που ταξιδεύουμε και το πως επεκτεινόμαστε; Αν σταματούσαμε να κοιτάμε συνεχώς την άκρη του ορίζοντα περιμένοντας να μας αποκαλυφθεί κάτι καινούργιο; Κι αν αντί της άκρης του ορίζοντα αφήναμε τα σύνεργά μας και παρατηρούσαμε τον χώρο μέσα μας; Το πως ενεργούμε. Το τι υπάρχει ανάμεσα στις ενέργειές μας; Ανάμεσα στις αναπνοές μας. Ανάμεσα στα συναισθήματά μας. Ανάμεσα από δύο εικόνες που αντικρίζουμε. Από δύο ήχους. Ίσως αν αρχίσουμε να δημιουργούμε έναν χώρο που θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε άλλου είδους εξερευνήσεις. Έτσι όσο θα ανοίγαμε δρόμο τόσο θα μεγάλωνε αυτός ο Κόσμος που ακόμα είναι απροσπέλαστος. Συγχρόνως θα αρχίζαμε να ξυπνάμε από την ομαδική ύπνωση που μας θέλει να πιστεύουμε πως είμαστε ξύπνιοι. Το ξύπνημα μας αρχίζει με την σταδιακή ένταξη μας στον χώρο μιας πρωταρχικής παρουσίας. Είναι σαν να ξανασυνδεόμαστε με την ρίζα του δέντρου της ύπαρξης μας. Θα αρχίσουμε να θρεφόμαστε με τους χυμούς της. Θα αντιληφθούμε την ζωή με διαφορετικό τρόπο. Τα ταξίδια μας θα έχουν άλλο χαρακτήρα. Όλα αυτά όμως χρειάζονται μία νέα συνθήκη.

Να επιτρέψουμε να δημιουργηθούν αυτά τα κενά. Να δημιουργήσουμε νοητικό χώρο ανάμεσα στις σκέψεις, τις πράξεις και τα συναισθήματά μας. Διαφορετικά δεν μπορούμε να επιβιβαστούμε στο πλοίο. Και κατ΄επέκταση δεν θα μπορούμε να μετοικήσουμε σε κάποιον άλλο “τόπο”. Δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από έναν κόσμο που ολοένα συρρικνώνεται και συγχρόνως γίνεται λιγότερο βιώσιμος. Οι χειρισμοί μας τις ζωής μας δεν μπορούν πλέον να είναι οι συνηθισμένοι. Για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να χειριζόμαστε τίποτε. Μόνο να αφεθούμε να οδηγηθούμε από την ένταση της εγρήγορσής μας. Να εμπιστευθούμε εκείνο που υπάρχει από κάτω και μας ακολουθεί. 

Kalliopi

H παρουσία (Μέρος 2ο)

Προσπαθώντας σαν ανθρωπότητα να τα μάθουμε αυτά, αρχίσαμε να παρατηρούμε την κίνηση των άστρων, την ροή των εποχών, την ανατολή και την δύση του Ήλιου και βάσει αυτών αρχίσαμε να δομούμε μια τάξη όπου τοποθετήσαμε μέσα όλες μας τις παρατηρήσεις. Αυτό το ονομάσαμε κόσμο μας και συνεχίσαμε να τον παρατηρούμε και να τον νιώθουμε σαν σπίτι μας. Μέχρι και τον εικοστό αιώνα όπου αυτό το σπίτι αρχίσαμε να το εκμεταλλευόμαστε με τον πιο λυσσαλέο τρόπο. Και στα τέλη του αιώνα αρχίσαμε να βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της υπερεκμετάλλευσης. Ο τόπος που μας έδινε ζωή έχει αρχίσει και αρρωσταίνει. Εμείς ενεργούμε σαν μια τερατώδης μηχανή που ενώ βλέπουμε πως οδεύουμε προς την καταστροφή μας, δεν ξέρουμε με ποιόν τρόπο να την σταματήσουμε. Ίσως και να πιστεύουμε πως τώρα πια δεν μπορεί να σταματήσει. Υπάρχει ευτυχώς μια μερίδα επιστημόνων που εργάζονται καθημερινά για να βρουν λύσεις που να τροποποποιούν τα αποτελέσματα της υπερεκμετάλευσης εφευρίσκοντας ολιστικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας και εκμετάλευσης της γης.

Ας γυρίσουμε όμως λίγο πίσω. Στον νου μας, που κάνει όλη την δουλειά. Που μας οδηγεί στο να ενεργούμε με συγκεκριμένους τρόπους. Ας πάρουμε λίγη απόσταση από το γεγονός και ας το αντικρύσουμε ξανά. Κάτι μέσα μας ξέρει πολύ καλά πως μπορεί να πάρει απόσταση από αυτό που πιστεύει σαν δεδομένο. Τι μπορεί να είναι όμως εκείνο που μπορεί να ενεργεί έστω και για λίγο χωρίς την παρουσία του νου μας;

Kalliopi

Η παρουσία (Μέρος 1ο)

Σ΄όλο αυτό το ταξίδι συνεχώς μιλάμε για μια ανώτερη συνειδητότητα. Φανταστείτε τον νου μας σαν το μαλακό μας κρεβάτι που μας αγκαλιάζει και μας μεταφέρει μέσω των σκέψεων σε έναν κόσμο που επιβεβαιώνουμε συνεχώς. Ένα κόσμο ονείρων στον οποίο όμως έχουμε την αίσθηση των επιλογών, των συναισθημάτων και των αναζητήσεων. Αυτή την κατάσταση την ονομάζουμε ζωή αφού έχουμε σαν δεδομένο το γεγονός ότι ξέρουμε πως κοιμόμαστε μόνον την ώρα που βρισκόμαστε στο κρεβάτι μας. Με το ξύπνημά μας από τον ύπνο, είμαστε βέβαιοι πως είμαστε απολύτως ξύπνιοι και πως έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Από τις παραπάνω παρατηρήσεις όμως διαπιστώνουμε πως μόνο θεωρητικά ελέγχουμε την ζωή μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε από που προήλθαμε, που οδηγούμαστε και για ποιον λόγο. Γιατί είμαστε έτσι όπως είμαστε; Γιατί έχουμε ακόμα κι αυτήν την ατελή μορφή συνειδήσεως του εαυτού μας; Γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι; Γιατί πεθαίνουμε; Που «πάμε» όταν πεθάνουμε; Που “βρισκόμαστε” πριν γεννηθούμε;

Kalliopi

Οι άγκυρές μας και ο χρόνος (Μέρος 3ο)

Είμαστε ανικανοποίητοι γιατί έτσι είναι φυσικό να αισθανόμαστε. Μόνο που δεν πρέπει να κρυβόμαστε και να καμωνόμαστε τους ανήξερους. Γιατί τότε θα συνεχίσουμε το παραλήρημα. Πως μπορεί να μας ικανοποιεί ένας κόσμος που περιέχει τόσα λίγα στοιχεία και ο οποίος “κινείται” γραμμικά και προκαθορισμένα μέσα από συμφωνημένα χρονοδιαγράμματα; Ζούμε στον κόσμο που έχουμε συμφωνήσει να έχουμε. Τον αναλύουμε σύμφωνα με τα δεδομένα μας και φτάνουμε στα αποτελέσματα που βρίσκονται μέσα στον “χώρο” που έχουμε επιτρέψει να κινηθούμε. Αιωρούμαστε λίγο από τον εικονικό μας χώρο και έχουμε την αίσθηση της κίνησης. Οι σοβαρότεροι από εμάς θέλουν να εξετάζουν τα πάντα. Τα τοποθετούν στο μικροσκόπιο της νοητικής τους κλίμακας και παίρνουν αποφάσεις για το αν κάτι είναι σωστό και λογικό ή όχι. Οι υπόλοιποι αρκούμαστε στο να συμφωνήσουμε. Έτσι θα είναι ο κόσμος, αφού όλοι τον επιβεβαιώνουν. Όσο χαμηλότερο είναι το συνειδησιακό επίπεδο των ανθρώπων τόσο ευκολότερα αποδέχονται μια πεποίθηση σαν αληθινή. Δεν την αμφισβητούν και γίνονται πολύ επιθετικοί αν κάποιος άλλος το τολμήσει. Στην ουσία δεν έχουν δοκιμάσει να σκεφθούν μόνοι τους. Έτσι διαφυλάσσουν τα πιστεύω τους πολύ δυναμικά. Όσο υψηλότερο είναι το συνειδησιακό επίπεδο ενός ανθρώπου τόσο περισσότερο “αντέχει” να χωρέσει μέσα στον κόσμο του ερωτήματα. Και αντέχει επίσης να αισθανθεί φαινόμενα που είναι δύσκολο να εξηγήσει με τα δεδομένα του χρονολογημένου χώρου του. Το επιθυμητό βήμα είναι να αφήσουμε κάποιον κενό χώρο εκεί που πριν είχαμε μια βεβαιότητα.  Όχι για να  τοποθετήσουμε κάτι άλλο στην θέση του αλλά για να επιτρέψουμε στον “κόσμο” να αναπνεύσει. Να πάρει αέρα, να κινηθεί, ίσως και γιατί όχι να γίνει περισσότερο ρευστός. Αφήνοντας κάποιες από τις άγκυρές μας σε διαθεσιμότητα, μπορούμε πραγματικά να δοκιμάσουμε ένα ταξίδι. Η διάρκεια και η περιήγηση εξαρτώνται από το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να ενθουσιαστούμε ή και να εκπλαγούμε.

Kalliopi

Οι άγκυρές μας και ο χρόνος (Μέρος 2ο)

 Τι κάνει τον κόσμο να “ξημερώνει” με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;  Ένα παράδοξο είναι πως ενώ έχουμε την αίσθηση του ταξιδιού στον χρόνο, είναι και ο χρόνος μία άγκυρα που μας κρατά στην ακτή εκείνου που έχουμε χρήσει ως αληθινό. Έτσι έχοντας τον χρόνο σαν οδηγό, η  πλοήγησή μας είναι εικονική. Στην πραγματικότητα δεν πάμε πουθενά.  Απλώς επαναλαμβάνουμε την μέρα. Το μοτίβο του γνωστού. Καθώς οι ημέρες περνούν ημερολογιακά μας δημιουργούν την  ψευδαίσθηση ότι κινούμαστε προς τα κάπου. Αυτό το γεγονός, αν και δεν έχουμε την επίγνωσή του, μας θλίβει βαθειά. Νιώθουμε ανεπάρκεια. Σαν κάτι να λείπει συνεχώς. Και για να καταπολεμήσουμε αυτήν την λύπη, κατασκευάζουμε κι άλλες άγκυρες. Αλλά η λύπη συνεχίζει να εξαπλώνεται. Εμείς την αποδεχόμαστε σαν απολύτως φυσική αλλά δεν μπορούμε να την κοιτάξουμε κατάματα και να κατανοήσουμε από που προέρχεται. Όλοι μας, αντίθετα, κάνουμε πως δεν υπάρχει. Και κτίζουμε γύρω της, και αγκιστρωνόμαστε απ΄αυτήν όλο και περισσότερο. Τα μάτια μας είναι σκεπτικά και λυπημένα. Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο λυπημένοι γινόμαστε. Και συγχρόνως αποζητάμε όλο και περισσότερες άγκυρες. Αλλά η αληθινή μας κατάσταση  είναι η ακινησία. Μια ύπνωση με φανταστικά ξυπνητήρια  και ένας ημερολογιακός χρόνος για να επιτείνει την αληθοφάνεια της κατάστασης μας.

 Kalliopi