Μπορώ ν αντιληφθώ ή απουσιάζω;

Ποιος είναι τελικά ο τρόπος για να ακούσω; Τι είσαστε για μένα; Πως μπορώ να σας πλησιάσω; Πως μπορώ να ακούσω αυτό που έχετε να μου πείτε; Τι είναι εκείνο που μιλά μέσα από σας; Τι σχέση έχω εγώ με αυτό που μιλά μέσα σας; Πόση σχέση μπορεί να έχουμε με την άκρη των μαλλιών μας ή με τα πέλματά μας; Πόσο και πως καταλαβαίνουμε όταν κάτι μας προξενεί ενόχληση; Που βρίσκεται η διαφορά όταν δεν αντιλαμβανόμαστε κάτι που συμβαίνει στο σώμα μας από κάτι που συμβαίνει στον ευρύτερο κόσμο μας; Όταν δηλαδή δεν αντιλαμβανόμαστε τον πόνο των συνανθρώπων μας ή όταν στρέφουμε αλλού το βλέμμα μας στην σύγχρονη σκλαβιά, στον πόλεμο ή στην εκμετάλευση;

Που πραγματικά βρισκόμαστε όταν δεν δίνουμε προσοχή σε αυτό που συμβαίνει είτε μέσα στο σώμα μας, υπό την μορφή του πόνου, είτε στο σώμα του κόσμου; Όταν απουσιάζουμε από κάπου την στιγμή που συμβαίνουν κάποια γεγονότα και ποιά δυνατότητα έχουμε να αντιληφθούμε καθαρά αυτά τα γεγονότα; Αξίζει να ειδοποιούμαστε τελευταία στιγμή όταν πια όλα έχουν εκδηλωθεί ενώ εμείς απουσιάζαμε από την ίδια μας την αντιληπτικότητα; Όταν καλούμαστε να αναρωτηθούμε το τι μας συνέβη όταν πια βρισκόμαστε σε κάποιο νοσοκομείο ή όταν μια σχέση μας διαλύεται μπροστά στα κλειστά μας μάτια; Όταν παιδιά δίπλα μας κακοποιούνται σεξουαλικά, πεινάνε, αρπάζονται από εμπόρους οργάνων ή αρρωσταίνουν από φριχτές μεταδοτικές ασθένειες; Τι συμβαίνει ενώ κοιμόμαστε τον ύπνο της μη προσοχής μας από το σώμα της ζωής μας;  Kalliope

Η μετατροπή που δημιουργεί η προσοχή μας

Όπου ακουμπά η αντίληψή μας δια μέσου της προσοχής μας, το μετατρέπει στο ευρύτερο σώμα μας. Τότε καμιά απόσταση δεν χωρίζει εκείνον που αντιλαμβάνεται από εκείνο που γίνεται αντιληπτό. Κάθε φορά που στρέφουμε την προσοχή μας προς κάποια κατεύθυνση, η κατεύθυνση αυτή είμαστε εμείς. Καμιά απόσταση δεν χωρίζει εμάς που παρατηρούμε κάτι και εκείνο που παρατηρούμε. Για μια στιγμή είμαστε ένα. Όπως όταν νιώθουμε έναν πόνο στο στομάχι, δεν υπάρχει απόσταση από εμάς που πονάμε και το στομάχι μας γιατί γνωρίζουμε ότι εμείς και το στομάχι μας ανήκουμε στο ίδιο σώμα. Ο πόνος που νιώθουμε δεν μας αφήνει περιθώρια απόστασης. Είμαστε ο πόνος. Τίποτε δεν μας διαχωρίζει απ΄αυτόν. Και όταν αρχίσουμε να τον σκεπτόμαστε είναι γιατί αυτός έχει μειωθεί. Όταν αντιληφθούμε ότι ο κόσμος είναι μέρος του ευρύτερου σώματος μας τότε θα αρχίσουμε να αφουγκραζόμαστε τους πόνους του. Θα νιώθουμε τις αλλαγές του, θα μετέχουμε στην εξέλιξη του. Η ακοή μας θα διευρυνθεί. Δεν θα ακούμε μόνο με τα αφτιά μας αλλά και με άλλα όργανα του ευρύτερου σώματος που θα αναπτύξουμε. Βυθίζοντας το σώμα μας στο σώμα της θάλασσας, η αφή μας θα αλλάξει, το βάθος μας και η όσφρησή μας θα αλλάξουν. Στον χώρο μας μέσα θα πλέουν κάθε λογής οργανισμοί και αυτός ο χώρος θα εκτείνεται όσο εκτείνεται και η αντιληπτικότητά μας σχετικά με αυτόν.

 Κλείνοντας τα βλέφαρα μου, ακούω τον άνεμο να περιλαμβάνει τα πάντα. Κατόπιν,  εκείνος που ακούει μέσα από μένα, είναι ο άνεμος που παρατηρεί το στριφογύρισμά του και εκείνα που ακουμπά στο πέρασμά του. Το πόσο ευλύγιστος  και συγχρόνως πόσο πολυδιάστατος είναι.

Όταν μου μιλάς και γω λείπω από το σώμα μου τότε ο κόσμος χλωμιάζει. Τίποτε δεν ζει. Τίποτε δεν ρέει. Τίποτε δεν είναι αρκετά “δυνατό” ώστε να το αντιληφθώ. Μοιάζει σαν το ακούμπισμα ενός μυρμηγκιού σ΄ένα σημείο του ποδιού μου όπου φοράω ένα σκληρό ρούχο. Όταν αντίθετα μου μιλάς και γω ακούω, γίνομαι μια σιωπή που περικλείει τα πάντα. Μια σιωπή που ακουμπά πάνω σε κάθε ήχο που βγαίνει από τα χείλη σου. Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο από αυτόν τον ήχο. Και μετά ακολουθεί η παύση. Και μετά έρχεται ο επόμενος ήχος από εσένα. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα από τον ήχο που εκφράζεις και μένα. Στο σώμα μου ακούγεται ο ήχος σου. Είμαι ο ήχος σου για όσο του επιτρέπω να διαρκέσει. Κατόπιν κοιτώ το σύννεφο και το σώμα μου αποκτά μια μορφή αέρινη. Σταγονίδια υγρής ύλης με περιβάλλουν και νιώθω “αραιή”. Και ξάφνου πάλι μου μιλάς. Και οι ήχοι της φωνής σου μας επαναδομούν. Μηνύματα από την ψυχή σου φθάνουν σε μένα, χωρίς κωδικούς πρόσβασης.  Kalliope

Διανύοντας την απόσταση δια μέσου της προσοχής

 Όταν κοιτώ ένα δέντρο, που βρίσκεται ακριβώς εκείνο που με διαχωρίζει απ΄αυτό; Υπάρχει κάτι στην διαδρομή της απόστασης που διανύει το ‘βλέμμα’ μου που σηματοδοτεί τις διαφορετικές περιοχές μας; Καθώς ψάχνω να βρω τι είναι εκείνο που μας διαχωρίζει, βρίσκω πως εκείνο που μας κάνει να πιστεύουμε κάτι τέτοιο είναι αυτό που μας έχουν διδάξει να πιστεύουμε. Εγώ είμαι άνθρωπος εκείνο δέντρο και το μόνο κοινό που έχουμε είναι ότι κατοικούμε στον ίδιο πλανήτη και το ότι εγώ σαν άνθρωπος μπορώ να το θαυμάσω ή να το κόψω και να εκμεταλευτώ το δέντρο με πολλούς τρόπους.

Αναρωτιόμαστε ποτέ πόσες φορές νιώθουμε τα πέλματά μας καθώς περπατάμε; Πόσο συχνά είμαστε παρόντες κατά την διάρκεια της μάσησης της τροφής μας; Πόσο συχνά νιώθουμε την παρουσία της κοιλιά μας, των μαλλιών μας ή των αγκώνων μας; Πόσες στιγμές αντιλαμβανόμαστε τον χώρο γύρω μας καθώς περπατάμε σε ένα πεζοδρόμιο; Πόσο συχνά ακούμε  κάποιον καθ΄όλη την διάρκεια της επικοινωνίας μας μαζί του; Αν ακούμε την χροιά της φωνής του και τις αλλαγές της; Έχετε αναρωτηθεί που βρισκόμαστε όταν είμαστε απόντες από το σώμα μας, τον περιβάλλοντα χώρο μας ή τους συνανθρώπους μας;  Σε τι διαφέρει το να μην είμαστε παρόντες όταν μασάμε από το να μην είμαστε παρόντες όταν κοιτάζουμε ένα δέντρο ή όταν μας μιλούν και δεν ακούμε; Σε όλες τις περιπτώσεις απλά απουσιάζουμε από αυτό που συμβαίνει. Και εκείνο που συμβαίνει, όσο εμείς απουσιάζουμε, είναι η ροή του αέναου Τώρα που περιλαμβάνει συνεχώς, ανόθευτα από ιδέες, όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Kalliopi

Ο κόσμος μας εκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις

Ο Κόσμος είναι η διευρυμένη εικόνα του εαυτού μας. Όπου και να πάμε, όπως και να κινηθούμε, ο κόσμος μας ακολουθεί. Όταν είμαστε παρόντες, δεν έχουμε μόνο την αίσθηση του σώματός μας, των οργάνων μας και των μελών μας. Είμαστε παρόντες σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου γύρω μας τοποθετήσουμε την προσοχή μας. Γιατί στην ουσία τίποτε δεν υπάρχει που να ξεχωρίζει την παρατήρησης μας σε “μέσα” και “έξω”. Δεν υπάρχει όριο που να χωρίζει το ανθρώπινο σώμα μας απ΄αυτό που ονομάζουμε κόσμο μας. Θα μου πείτε, ο πόνος που αισθανόμαστε είναι ένα όριο. Ναι είναι, όσο λειτουργούμε σαν ακρωτηριασμένοι από το σώμα της γης μας ή από το σώμα των διπλανών μας, ή από το σώμα των πουλιών και των ζώων. Από το σώμα των φυτών, των πετρωμάτων και του αέρα... Είναι εκτός λειτουργίας η σύνδεση μας με τα μέλη του κοσμικού μας σώματος. Αλλά η εγκατάσταση για μια προσεχή σύνδεση υπάρχει μέσα μας. Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Έχουμε τον μηχανισμό, αν και σε αχρηστία, για να αντιληφθούμε τον Κόσμο μέσα από τη δική μας υπόσταση. Kalliope

Εισαγωγή στον κόσμο του πραγματικού

Μέσα στην θάλασσα αυτού που αποκαλούμε κόσμο μας, επιπλέουν εκατοντάδες Ιδέες. 

Κάθε λαός, κάθε φυλή και κάθε κοινωνική ομάδα ακολουθούμε τις δικές τους αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι πραγματικό. Κατά το παρελθόν η γνώση περί του πραγματικού διατηρήθηκε μυστική. Το πραγματικό όμως δεν μπορεί να είναι μια κρυμμένη αλήθεια. Είναι μια χώρα που εκτείνεται σ΄όλο το μήκος και το πλάτος εκείνου που εννοούμε Κόσμο.  Βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται πάντοτε εκεί. Είναι Πανταχού Παρόν και πληρεί τα πάντα.

Γιατί εμείς όμως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε; Γιατί προσπαθώντας να το εντοπίσουμε έχουμε καταναλώσει τόσο πολύ μελάνι αλλά και έχουμε διαφωνήσει τόσο μεταξύ μας;

Όπου κι αν κοιτάξει κανείς, θα ανακαλύψει πως θραύσματα περί της γνώσης του πραγματικού, υπάρχουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Υπήρχαν σε κάθε περίοδο της ιστορίας της. Η γνώση του δεν ανήκε σε κάποιον συγκεκριμένο πολιτισμό. Επίσης δεν αναπτύχθηκε ποτέ από κάποια συγκεκριμένη θρησκεία ή φιλοσοφία. Η γνώση είναι σαν τον αέρα. Υπάρχει γύρω μας και μας πλαισιώνει. Την αναπνέουμε και κυλάει μέσα μας. Γιατί η γνώση είναι μια κατάσταση αντίληψης που δεν έχει πατρίδα, δεν έχει θρησκεία και δεν έχει εποχή. Το πραγματικό, γίνεται αντιληπτό μόνον με τα λεπτότερα “όργανα” που μπορεί να διαθέτει κανείς και αυτά αφορούν στην συνειδητότητά του.  Προσεγγίζεται, αφαιρώντας ιδέες και πεποιθήσεις και προσθέτοντας εγρήγορση, αντιληπτικότητα και προσοχή. Kalliope

Προς το ξύπνημα

Σαν οντότητες, έχουμε ένα σωρό ιδιότητες που μας

περιορίζουν, όμως καμμιά τους δεν μπορεί να μας περιγράψει.

Κατοικούμε σ έναν πλανήτη όπου σπαράσσεται από την ασυνειδησία μας. Βρισκόμαστε σε βαθύ ύπνο ενώ γύρω μας καταρρέουν όλα. Είμαι κάποια που αγωνίζεται να ξυπνήσει.

Εδώ καταγράφω εμπειρίες και συμπεράσματα από το ταξίδι μου προς το ξύπνημα.

Kalliope