Το κέντρο (Μέρος 1ο)

Η θάλασσα άγρια, έρχεται από τον Νότο, χτυπά στα βράχια τα χιλιοτρυπημένα,

αχάει στις σπηλιές, ξεπλένει και σκορπά στον γκρίζο ουρανό μυριάδες λευκές σταγόνες νερού.

Ο κόσμος εκτείνεται γύρω μας. Με την προϋπόθεση εμείς να είμαστε εν- συνείδητοι. Τι σημαίνει αυτό; Για να έχουμε την δυνατότητα να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο των φαινομένων που εκτυλίσσονται γύρω μας, χρειάζεται να έχουμε ένα κέντρο μέσα από το οποίο θα σχετιζόμαστε με αυτόν. Ο νους μας, όπως είναι διαμορφωμένος σήμερα, είναι κλειστός. Λειτουργεί με τις γνώσεις που έχει κατασταλάξει μέσα του για το πως είναι ο κόσμος και τις "ασήμαντες πρακτικές εργασίες" τις εκτελεί μηχανικά. Έχοντας πολλές μνήμες και πεποιθήσεις σχετικά με το τι είναι αυτό που εκτείνεται γύρω του, είναι ένας νους αρκετά περίπλοκος και πολύ συχνά αντιφατικός. Μέσα στο ίδιο άτομο μπορεί να εδρεύουν πολλές, εκ δια μέτρου αντίθετες, γνώμες και συναισθήματα που τον κάνουν εξαιρετικά αντιφατικό στις στάσεις που παίρνει απέναντι σε πολλά θέματα. Η συμπεριφορά του δεν έχει ενότητα γιατί για κάθε ζήτημα που τον απασχολεί, ανατρέχει σε διαφορετική πηγή πληροφοριών.

Βλέπουμε τρυφερούς γονείς να αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση παιδιά “άλλων”, φοβισμένους υπαλλήλους να είναι ιδιαίτερα σκληροί στο οικογενειακό τους περιβάλλον ή στην διάρκεια μιας σχέσης να αλλάζουν συμπεριφορά. Μοιάζουμε σαν φύλλα που τα παρασύρει το άγριο ποτάμι και δεν ξέρουμε που θα βρεθούμε την άλλη στιγμή.   Για να παρατηρήσουμε τον κόσμο και την ροή του χρειαζόμαστε κέντρο. Έναν εαυτό που να οδηγείται από το ίδιο άτομο το οποίο να είναι γνώστης και σύμφωνος με όλες του τις ενέργειες. Ο εαυτός αυτός χρειάζεται συνεχές άδειασμα από τα άχρηστα που συσσωρεύει. Καθώς αδειάζει, θα μπορεί ευκολότερα να αντιλαμβάνεται κάθε στιγμή τον χώρο που έχει στην διάθεσή του για να επεξεργαστεί τα δεδομένα. Αυτά τα δεδομένα έχουν την ιδιότητα να μεταβάλλονται συνεχώς. Έτσι χρειάζεται να είναι ανοιχτός όχι στην αποθήκευση αλλά στην συνεχή επανατοποθέτηση. Μέσα στον χώρο που θα δημιουργήσει το κέντρο του τα δεδομένα γύρω του θα μεταβάλλονται συνεχώς αλλά εκείνος θα τα αντιλαμβάνεται μέσα από έναν πυρήνα καθαρής παρατήρησης και εσωτερικής ησυχίας.

Kalliopi

Η σημασία της αποθήκευσης (Μέρος 5ο)

Αν αρχίσουμε να ξεδιαλύνουμε μέσα μας πότε λειτουργούμε με την χρηστική μνήμη και πότε με την συναισθηματική, αυτή είναι μια πράξη που θα μας βοηθήσει να παρατηρήσουμε τις ποιότητες τους. Προχωρώντας και παρατηρώντας, αφήνουμε τον χώρο, ανάμεσα στα γεγονότα. Αφήνοντας χώρο τα κατανοούμε καλύτερα και κατανοώντας τα αποχαρακτηρίζουμε και τα αφήνουμε να ρέουν. Και έρχονται τα επόμενα. Και ακολουθούμε την διαδικασία της παρατήρησης και του αποχαρακτηρισμού. Έτσι μας κερδίζει σιγά σιγά ο Κόσμος του πραγματικού.

Η αποθήκευση συμβαίνει όταν κρατάμε την ζωή μας παγιδευμένη σε εικόνες και πεποιθήσεις που έλαβαν χώρα στο παρελθόν. Έχοντας μία προκατασκευασμένη σκέψη δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση για το κάθε τι που συμβαίνει. Όμως έτσι λειτουργούμε στον αυτόματο. Στην ουσία δεν μας ακουμπά τίποτε καινούργιο και επιβεβαιώνουμε το  “ο άνθρωπος δεν αλλάζει”. Πραγματικά, ο άνθρωπος είναι εκπαιδευμένος να έχει τις ίδιες απόψεις για να θεωρείται σταθερός και σοβαρός. Όσο για εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τις απόψεις τους συχνά, αυτοί θεωρούνται αναξιόπιστοι. 

Είμαστε περικυκλωμένοι από πεποιθήσεις. Κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, θεολογικές, φυλετικές κ.λπ. Τις αποθηκεύουμε και νιώθουμε ασφαλείς. Όλα γύρω μας λειτουργούν απλώς για να μας τις επιβεβαιώσουν. Μόνο ο πόνος για την κατάντια μας και η παρατήρηση της απίστευτης αρμονίας και ομορφιάς της Φύσης γύρω μας θα μας κάνουν να ξεφύγουμε απ΄αυτό το μοντέλο. Όσο παραμένουμε στην άποψη πως είμαστε απομονωμένοι σ έναν εχθρικό κόσμο τόσο αυτή η σκέψη θα παγιώνεται στην ζωή μας και θα βιώνουμε όλο και συχνότερα την απομόνωνση.

Kalliopi

Η σημασία της αποθήκευσης (Μέρος 4ο)

Η καταγραφή της ροής ενός γεγονότος από τον καθένα μας, μας καθιστά μοναδικούς. Η στιγμή που εμείς, μέσα από την δική μας θέση αντιλαμβανόμαστε, είναι ανεπανάληπτη. Αυτό μας εξυψώνει και μας τοποθετεί στην θέση του νοήμονος όντος που καταγράφει και αφομοιώνει την αιώνια ροή της ζωής. Έτσι, αφήνοντας νοητικό χώρο, στην ουσία, ανοίγουμε την πόρτα στην συμπαντική νοημοσύνη να εισχωρήσει μέσα μας και να μας  κατευθύνει στην πολυπλευρική αντίληψη της πραγματικότητας. 

Όσο κρατάμε τις συναισθηματικές μας μνήμες, αυτή η πόρτα παραμένει κλειστή. Εμείς και το Εγώ μας, παραμένουμε έξω. Απομονωμένοι και δυσλειτουργικοί. Στην μνήμη μας είμαστε κάθε φορά που δεν είμαστε στο παρόν και μέσω της μνήμης λειτουργούμε “αυτόματα”. 

Ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο κάθε φορά που μας μιλούν και μεις έχουμε έτοιμη την απάντηση, πριν ακόμα ακούσουμε αυτό που έχουν να μας πουν. Χρησιμοποιούμε την μνήμη κάθε φορά που αναζητάμε να ζήσουμε την ίδια εμπειρία με κάποια άλλη του παρελθόντος. Που αρνούμαστε να ζήσουμε ένα νέο γεγονός.

Kalliopi

Η σημασία της αποθήκευσης (Μέρος 3ο)

  Η χρήση της μνήμης είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία που κανονικά θα έπρεπε να διδάσκεται στους νεαρούς ανθρώπους. Γιατί χρειάζεται να γίνει σαφής η διαφορά μεταξύ της πρακτικής και της συναισθηματικής μνήμης. Όσο αυτές παραμένουν στον ίδιο χώρο, η μία λειτουργεί εις βάρος της άλλης και δεν γίνεται κατανοητή η διαφορετική ποιότητα τους. 

Η διαδικασία που ακολουθεί, βοηθά τον νου να διαχωρίσει αυτές τις ποιότητες. 

Μπαίνουμε στο βασίλειο της μνήμης. Παντού αραδιασμένες εικόνες, πληροφορίες, συναισθήματα. Αυτό το αποκαλούμε “Εγώ”. Μην μπορώντας να φανταστούμε κάτι άλλο, “Εγώ” είμαστε κάθε φορά που ανακαλούμε στην μνήμη μας ένα στοιχείο απ΄αυτήν την αποθήκη.

 Καθώς ξυπνάμε το πρωί, όλες οι διαδικασίες που ακολουθούμε τις ανακαλούμε από την μνήμη μας. Φοράμε τις παντόφλες μας που είναι στα πόδια του κρεβατιού και βαδίζουμε προς το μπάνιο για την πρωινή μας τουαλέτα.  Καθώς ακόμη μισοκοιμόμαστε, θεωρούμε απολύτως φυσικό να λειτουργούμε “μηχανικά”. Αυτή όμως η μηχανική στάση μας συνοδεύει όλη την υπόλοιπη ημέρα, απλώς σε μικρότερο ίσως βαθμό.  Πολλά γεγονότα κατά την διάρκεια της  περνάνε μέσα από έναν συνειδησιακό ύπνο. Είμαστε στον “αυτόματο” και προχωράμε.  Οδηγούμε, δουλεύουμε, συνομιλούμε στον αυτόματο. Έλάχιστες στιγμές, ξυπνάμε για μερικά δευτερόλεπτα, “τσεκάρουμε” ότι όλα είναι όπως “θα έπρεπε να είναι” και συνεχίζουμε.

Έχουμε με αυτόν τον τρόπο παραχωρήσει σ΄αυτό το λεγόμενο Εγώ την εξουσία να οδηγεί την ζωή μας ενώ εμείς κοιμόμαστε.  Το αποτέλεσμα; Ο καθένας μας ζει στο “βασίλειό του”, δεν ζει το τώρα που περνά και δεν επικοινωνεί ούτε με τους υπόλοιπους ανθρώπους ούτε με τον περιβάλλοντα, κάθε στιγμή, χώρο. Εκείνο που μας καίει τόσο πολύ  είναι η διαφορετικότητά μας.

Είμαστε φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο σαν ξεχωριστά υπέροχα όντα, έτοιμα να απορροφήσουν και να αναπαράγουν όλη την ομορφιά που υπάρχει γύρω τους. Κανένας δεν μπορεί να συνδέεται με τα γεγονότα με τον τρόπο που το κάνει κάποιος άλλος. Αυτό μας κάνει ξεχωριστούς και απόλυτα σημαντικούς.
Kalliopi

Η σημασία της αποθήκευσης (Μέρος 2ο)

Σε τι μας χρησιμεύει εν τέλει η αποθήκευση συναισθημάτων;  Η πρώτη πιθανή απάντηση είναι ότι αυτά τα συναισθήματα καθώς μας τροποποιούν από τους διπλανούς μας, μας τονώνουν την αίσθηση της ταυτότητάς μας. Τι σημαίνει όμως αυτή η φράση στην ουσία; Έχουμε μάθει πως ο λεγόμενος εσωτερικός μας κόσμος είναι πλούσιος σε συναισθήματα και μνήμες που είναι πολύτιμα για μας καθώς ανατρέχουμε συνέχεια σ΄αυτά  επιβεβαιώνοντας την ιδιαιτερότητά μας. Τι δημιουργεί όμως αυτή μας η ενέργεια; Στην ουσία, μας απομονώνει. Μας απομονώνει από την ροή της ζωής που περνά δίπλα μας ενώ εμείς είμαστε ήδη πολύ γεμάτοι για να την αντιληφθούμε. Γιατί οι συναισθηματικές μνήμες δημιουργούν στεγανά μέσα μας. Συνδέουμε πρόσωπα ή γεγονότα μεταξύ τους με ένα συναίσθημα και αυτό παίρνει μια μόνιμη θέση μέσα μας. ΄Ετσι  στην ουσία δεν ζούμε στο παρόν αλλά αντιδρούμε σε κάποια γεγονότα ανάλογα με την μορφή των συναισθηματικών μας μνημών.

 Φανταστείτε μία πλατεία γεμάτη κόσμο. Αν μπορούσατε να δείτε τις αποθήκες της μνήμης τους να φέγγουν με διάφορα χρώματα θα διαπιστώνατε πως ο διαθέσιμος χώρος για επικοινωνία και αντίληψη της παρούσας στιγμής είναι ελάχιστος. Καθώς είμαστε γεμάτοι από ανάγκες και γνώμες δεν μπορούμε να συναιστανθούμε κανέναν πραγματικά.

 Γιατί μπερδεύουμε τις συναισθηματικές μας μνήμες με την ικανότητά μας να συναιστανθούμε. Έχουμε δεκάδες απ αυτές αποθηκευμένες μέσα μας οι οποίες ενεργοποιούνται συνήθως για να μας προστατεύσουν από τον πόνο και όχι για να επικοινωνίσουμε και να αλληλοβοηθηθούμε. Θεωρούμε τους εαυτούς μας συναισθηματικούς αλλά δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τον στενό χώρο των πεποιθήσεων μας και ως εκ τούτου το ενδιαφέρον μας για τον έξω κόσμο είναι στην σφαίρα της φαντασίας μας.

Kalliopi

Η σημασία της αποθήκευσης (Μέρος 1ο)

Από μικρούς μας έχουν μάθει να αποταμιεύουμε για να έχουμε επάρκεια υλικών σε δύσκολους καιρούς. Αυτό μπορεί να έχει μια λογική σε ένα επίπεδο πρακτικό. Όταν όμως πρόκειται για αποταμίευση συναισθημάτων, τότε περιπλέκονται τα πράγματα.  Ο νους μας, στην προσπάθειά του να φανεί σημαντικός και απόλυτος άρχων της ανθρώπινης ύπαρξης, χρησιμοποιεί την μνήμη.

Η αποθήκευση πληροφοριών είναι πολύ χρήσιμη όταν ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει τον δρόμο που τον οδηγεί σ΄ένα ασφαλές μέρος ένα ομιχλώδες και βροχερό βράδυ. Ή όταν χρησιμοποιεί τα δεδομένα που έχει για να τελειοποιήσει μια μηχανή. Είναι εκατομμύρια οι πρακτικές εφαρμογές της μνήμης. Πόσο όμως χρήσιμη είναι η αποθήκευση συναισθημάτων ή σκέψεων τα οποία γεννήθηκαν κάτω από κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες ενώ εμείς συνεχίζουμε να τα κουβαλάμε μέσα μας; Φανταστείτε το σπίτι σας. Άδεια δωμάτια που χρειάζονται κάποια βασικά έπιπλα για να μπορέσουν να είναι λειτουργικά. Φανταστείτε τώρα το σπίτι σας γεμάτο. Παντού παλιά και νέα πράγματα μαζί με τέτοιο τρόπο που δεν έχουν χώρο να είναι λειτουργικά. Τι συμβαίνει τότε; Δεν μπορείτε να κινηθείτε άνετα μέσα σ΄αυτό. Σκοντάφτετε επάνω τους και έχετε μονίμως μια αίσθηση ασφυξίας μην ξέροντας πως να ζήσετε μέσα σ΄αυτόν τον κυκεώνα.

Το ίδιο συμβαίνει με τον νου μας. Η αποθήκευση πρακτικών πληροφοριών που τον βοηθούν να χτίσει, να μετακινηθεί και να συνδιαλλαγεί, έχει ανακατευτεί με την ποσότητα παλαιότερων συναισθημάτων και των σκέψεων. Οι πρακτικές μνήμες είναι ανακατεμένες με τις συναισθηματικές με αποτέλεσμα να μην ανασύρονται εύκολα. Άνθρωποι με μεγάλα συναισθηματικά φορτία δύσκολα είναι αποτελεσματικοί στην καθημερινότητά τους καθώς το βάρος των φορτίων αυτών δεν τους επιτρέπει να έχουν τον άδειο συναισθηματικό και νοητικό χώρο που χρειάζεται για να δουλέψουν ή να συνεργαστούν με αρμονία και δημιουργικότητα και ενθουσιασμό.

Kalliopi