To sottofondo (Μέρος 2ο)

Η σιωπή και ο χώρος.  Όλες οι απαντήσεις είναι κρυμμένες κάτω από τις λέξεις. Πίσω από τις εικόνες, ανάμεσα στους ήχους. Ας βγούμε στον δρόμο και ας κοιτάξουμε τους ανθρώπους. Όχι την εμφάνιση τους  αλλά το πρόσωπό τους, το σώμα τους. Θα διαπιστώσουμε γρήγορα ότι οι περισσότεροι απουσιάζουμε.

Αλλά από που απουσιάζουμε;  Και αν συμβαίνει αυτό, τότε που βρίσκομαστε; Αν δείξουμε προσοχή βλέπουμε πως περπατούν πλάι μας άδεια σώματα που κινούνται μηχανικά. Και το πρόσωπο τους μοιάζει σαν να ταξιδεύει κάπου αλλού. Μετά παρατηρούμε ένα πουλί. Ένα φυτό ή την θάλασσα. ΄Ολα μοιάζουν να είναι παρόντα την στιγμή που εμείς τα παρατηρούμε. Η ζωή τα περικλείει ολόκληρα κάθε στιγμή. 
Γιατί εμείς δεν είμαστε μέσα στο σώμα μας; Διότι δεν είμαστε στο παρόν. Το μυαλό μας ταξιδεύει συνεχώς σ΄έναν εικονικό κόσμο παρελθόντος και μέλλοντος. Εκείνο που διαδραματίζεται στο παρόν είναι το μόνο που δεν είναι εικονικό.

Εκείνο που παρατηρούμε σε ότι καταφέρνει να είναι στο τώρα είναι ότι περιβάλλεται από σιωπή. Μια ησυχία όπου κάνει τις εκδηλώσεις της ζωής να αναδύονται από κάπου βαθύτερα. Είναι σαν να βρισκόμαστε πλάι σ΄ένα ορμητικό ποτάμι. Όλα σφύζουν από ενέργεια. Και όμως αυτό το βροντερό παρόν προέρχεται από ένα σιωπηλό και απέραντο πεδίο. Κανένας ήχος δεν μπορεί να παραχθεί από την φασαρία, κανένα οικοδόμημα σε γεμάτο χώρο.

Σηκώνω το βλέμμα μου στον ουρανό. ΄Ενα πουλί πετά και διαγράφει αόρατα σχήματα. Δεν ακούω τον ήχο των φτερών του, δεν ακουμπώ τον άνεμο κι όμως νιώθω πως πλέει στην σιωπή του κόσμου που από μέσα της γεννιούνται όλα τα όντα. Όλες οι δημιουργίες. Μια αιώνια μήτρα είναι η σιωπή. Όσο της δίνεις προσοχή στην καθρεφτίζει. Η σιωπή και η προσοχή πάνε μαζί. Όσο τους διαθέτουμε χώρο τόσο αμβλύνεται ο κόσμος μας. Καθώς παρακολουθώ την νύχτα την Σελήνη που ανατέλλει, ανατέλλει και ο χώρος για να την συμπεριλλάβει.΄Οσο στρέφουμε την προσοχή μας προς τον κόσμο, ο κόσμος μας θα επεκτείνεται ολοένα για να μας περιβάλλει. Τότε ο χώρος του κόσμου γίνεται ο χώρος μας.
Kalliopi

Το sottofondo (Μέρος 1ο)

Είμαστε υπεύθυνοι για το κάθε δευτερόλεπτο που διανύουμε. Για το κάθε δευτερόλεπτο! Και μέσα σε αυτό το δευτερόλεπτο χρειάζεται να είμαστε ξύπνιοι ώστε να αντιληφθούμε τα ερεθίσματα που μας προσφέρονται. Αυτό και μόνο σηματοδοτεί την δράση. Την ενεργή συμμετοχή μας. Την αέναη αντίληψη των γεγονότων που κυλούν και που τίποτε δεν τα σταματά. Όταν σκεπτόμαστε, κάτι από κάτω, συνεχίζει να τρέχει. Είναι το ποτάμι της ζωής που κυλά καθώς εμείς βρισκόμαστε στην όχθη της...

~

Η σκέψη όταν αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον σιωπής, μπορεί να είναι κρυστάλλινη και απολύτως αποτελεσματική. Αυτήν την σκέψη χρειαζόμαστε όπου μέσα στο ειρηνικό περιβάλλον που θα την περιέχει θα μπορεί να γίνει δημιουργική. 

Όταν ο νους εκπίπτει στη διαδικασία να διογκώνει τον εαυτό του για να παραστήσει τον αρχηγό της ύπαρξης του, τότε η καθαρότητά του θολώνει και ότι βάζει κάτω από την εξουσία του γίνεται ανελεύθερο και δυστυχισμένο. Τι είναι όμως εκείνο που δεν είναι νους; Υπάρχει κάτι μέσα μας που να είμαστε εμείς σε βαθύτερο επίπεδο από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο μας;  Που βρίσκεται αυτό και πως μπορούμε να το αντιληφθούμε;

Για να κατέβουμε βαθειά προς το κέντρο μας, χρειάζεται να βάλουμε στην άκρη στοιχεία της προσωπικότητάς μας που μας συνόδευαν χρόνια και είναι επίκτητα. Που αποκτήθηκαν δηλαδή κατά την διάρκεια της ζωής μας. Ας ξεφλουδίσουμε σιγά σιγά το κρεμμύδι για να φθάσουμε στην καρδιά του. Είμαστε το όνομά μας; Ο τόπος καταγωγής μας; Είμαστε η θρησκεία μας; Είμαστε το επάγγελμά μας; Είμαστε οι επιλογές μας; Είμαστε η εμφάνισή μας; Είμαστε τα αποκτήματά μας;

 Αν αφαιρέσουμε κάθε ένα απ΄αυτά τα καλύμματα τι είναι εκείνο που απομένει; Υπάρχει κάτι που μας συνοδεύει κατά την διάρκεια της ζωής μας και που λειτουργεί σαν χαλί που επάνω του χτίζουμε όλο το υπόλοιπο οικοδόμημά μας; Πως θα μπορούσε να κτιστεί κάτι χωρίς βάση; Πού στηρίζεται όλο αυτό; Και πως κατάφεραν να παριστάνουν τα επίκτητα στοιχεία μας, εμάς; Πως κατάφεραν οι ετικέτες των ονομάτων να παριστάνουν τα ίδια τα πράγματα στα οποία αναφέρονται; Πως μπορέσαμε να πειστούμε ότι είμαστε το συνονθύλευμα των γνώσεων που αποκτούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας;

Kalliopi

Η γνώση μας περί του αληθινού (Μέρος 4ο)

Η επίγνωση της κατάστασης αυτού που ονομάζουμε αληθινό είναι το πρώτο βήμα για να προχωρήσουμε μετά στο επόμενο. Αν το μέλημά μας είναι διαρκώς να αποφεύγουμε να δούμε, τότε μας φαντάζομαι σε έναν μακάβριο χορό να μας σέρνουν τα πιστεύω μας μέχρι την άβυσσο. (μου θυμίζει την προ- τελευταία σκηνή από την έβδομη σφραγίδα, Μπέρκμαν). 

Όταν αυτό που υποστηρίζουμε σαν αληθινό έχει πάρει τρομακτική όψη, μπορεί να είναι ο συναγερμός για την αφύπνιση μας. 

Αφύπνιση σημαίνει να μπούμε στην διαδικασία να μην εμπιστευόμαστε πια εκείνα που μέχρι χθες θεωρούσαμε σαν αλήθεια. Να αφήσουμε τον χώρο μας, όσο γίνεται πιο άδειο για να μπορέσει να εισχωρήσει κάτι άλλο. Να μην κάνουμε υποθέσεις γιατί εκείνο που γνωρίζουμε και εκείνο που δεν γνωρίζουμε, δεν σχετίζονται. Δεν υπάρχει γέφυρα ανάμεσά τους. Δεν υπάρχει μονοπάτι που να μας οδηγεί σ΄αυτό (Κρισναμούρτι).

  Με τα μέτρα του υπνωτισμένου μας νου δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε. Ότι αντιλαμβανόμαστε μέσω αυτών των μέτρων θα είναι πάντοτε μέρος του παλαιού μας κόσμου. Μόνο η σταδιακή παραίτηση μας απ΄αυτόν θα μας βοηθήσει να πατήσουμε το πόδι μας στο έδαφος του αληθινού. Το έδαφος αυτό είναι φτιαγμένο από συνειδητότητα. Μια ποιότητα που δεν γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά της και δεν μπορούμε να κάνουμε καμιά υπόθεση γι αυτήν. Οι υποθέσεις δεν είναι ο ενδεδειγμένος δρόμος. Ίσως το να πιάσουμε τον εαυτό μας επ΄αυτοφώρω να κοιμάται να είναι η αρχή.

Kalliopi

Η γνώση μας περί του αληθινού (Μέρος 3ο)

Ας έλθουμε τώρα στον κόσμο μας. Τον κόσμο των “ξυπνητών” υπάρξεων. Όταν δηλαδή αρχίζουμε να νιώθουμε σταδιακά την πίεση που μας ασκείται μέσα από την “πραγματικότητα” μας. Γύρω μας πρόσφυγες που αναγκάζονται να ζουν κάτω από τραγικές συνθήκες μακριά από την εστία τους,  αρρώστιες που μαστίζουν τις αναπτυσσόμενες  χώρες, πανάκριβα και δυσεύρετα φάρμακα, πόλεμοι και τρομοκρατία, θυμός και αποξένωση, θλίψη, μοναξιά... Και από την άλλη εναλλακτικές θεραπείες για το στρες αυτού του “εφιάλτη”. Σπορ και αποδράσεις απ΄αυτόν. Τέχνες για να εκλεπτύνουν το βλέμμα μας, διασκέδαση για να αποχαυνωθούμε και να μην ακούμε το τρίξιμο ενός κόσμου που γκρεμίζεται. Και με αυτόν τον τρόπο παρατείνουμε την ανοχή μας μέσα σ΄αυτόν τον παράδοξο ύπνο. 

Μέσα από όλα αυτά διαπιστώνουμε καθημερινά την ύπαρξή μας. Μια ύπαρξη με τα χαρακτηριστικά όπου όλοι μας έχουμε αποδεχθεί ως αποτρόπαια αλλά αληθινά. Και που ακόμα κι αν είναι δύσκολα και δυσοίωνα τουλάχιστον εξακολουθούν να υφίστανται. Το ερώτημα του τι ακριβώς είναι αυτό που ζούμε ελάχιστα μας έχει απασχολήσει. Αρκετοί το συμπεριέλαβαν στην λογοτεχνία τους αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια έχει τεθεί σαν ερώτημα που περιμένει μια άμεση απάντηση. 

Kalliopi

Η γνώση μας περί του αληθινού (Μέρος 2ο)

Έχετε μήπως παρατηρήσει τι συμβαίνει όταν βλέπουμε έναν εφιάλτη; Ζούμε μέσα στο όνειρο σαν να είμαστε στην πραγματικότητα. Οι ήχοι, οι κινήσεις μας, τα συναισθήματά μας είναι ζωντανά. Αν κάποιος μας έλεγε, μέσα στον εφιάλτη μας, πως αυτό που ζούμε δεν είναι αληθινό, πως θα αντιδρούσαμε;

Ζούμε, στον κόσμο των ονείρων μας ή των εφιαλτών μας και σε εκείνον τον κόσμο μέσα στον οποία κατόπιν “ξυπνάμε”. Αυτόν τον κόσμο που τον θεωρούμε σταθερό και στέρεο. Για κάποιο όμως λόγο περιέχει τα χαρακτηριστηκά του εφιάλτη. Παρ όλα αυτά δεν διανοούμαστε ποτέ να αναρωτηθούμε αν αυτό που ζούμε είναι σίγουρα αυτό που ονομάζουμε πραγματικό. Και εάν είναι πως είμαστε τόσο σίγουροι ότι έχει την εικόνα αυτή; 

Όταν η ζωή μας, γίνεται σταδιακά εφιάλτης, τι μας κάνει να μην εξετάζουμε το ενδεχόμενο του να λείπει κάποιο κομμάτι μας από αυτό που αποκαλούμε ύπαρξη;  Μήπως το ότι αυτόν τον εφιάλτη τον βιώνει προς το παρόν περισσότερο ο διπλανός μας;  Ο γειτονικός λαός, μια άλλη θρησκεία ή ο παραδίπλα πολιτισμός; Τι σημαίνει όμως δίπλα; Και τι σημαίνει να βλέπουμε μόνο αυτά που συμβαίνουν στους “άλλους”;  Μήπως ήλθε η στιγμή να αναρωτηθούμε για όλα αυτά; Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του εφιάλτη είναι η σταδιακή αίσθηση του ότι αυτό που ζούμε είναι τόσο πολύ αληθινό που δεν μπορούμε πλέον να το αντέξουμε. Μήπως αυτό ακριβώς το στοιχείο μας οδηγήσει στην συνειδητοποίηση της κακής θέσης μέσα στην οποία βρισκόμαστε; Μήπως όλο αυτό είναι η προετοιμασία μας για ένα απότομο ξύπνημα;

Kalliopi