Υποκρισία (Μέρος 2ο)

Υπάρχει ο κόσμος του νου μας και όλων όσων μας έμαθαν να κατανοούμε μέσω αυτού όπως επίσης υπάρχει και ο πραγματικός κόσμος που αισθανόμαστε την ύπαρξή του αλλά κάνουμε πως δεν την αντιλαμβανόμαστε. Περιβαλλόμαστε από μία ομαδική υποκρισία για το τι είναι ζωή και καταναλώνουμε τεράστια ενέργεια για να στηρίξουμε αυτή την πεποίθηση.  Με ταξίδια, αποδράσεις και κάθε λογής διασκεδάσεις είμαστε σε έναν διαρκή αγώνα να αποκτήσουμε, να αποθηκεύσουμε, να συσσωρεύσουμε και τέλος (!) να σταματήσουμε κάπου καλά τον χρόνο και να μείνουμε για να απολαύσουμε την ζωή μας. Μέσα από θορυβώδης διασκεδάσεις και διαρκή κατανάλωση χρόνου και χρημάτων για να μην ακούμε την ηχώ της σιωπής!

Γύρω μας, κοντά μας, άλλοι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε το επόμενο γεύμα τους ενώ εμείς φωνάζουμε δυνατά για να φανεί πως από εκεί που βρισκόμαστε, τίποτε δεν φαίνεται και τίποτε δεν ακούγεται.

 Και όμως είμαστε φτιαγμένοι για να αντιλαμβανόμαστε με όλες μας τις αισθήσεις, συνεχώς στραμμένες προς τα έξω, εκείνο που συμβαίνει κάθε στιγμή!

Κυριαρχεί η πεποίθηση πως οι αισθήσεις μας είναι επιφανειακές λειτουργίες σε σχέση με το μεγαλειώδες βάθος που μπορεί να αντιληφθεί ο νους μας! Όλα όμως τα σημάδια δείχνουν σε λάθος κατεύθυνση. Ο νους μπορεί πραγματικά να συμπεριλάβει τεράστιες διαστάσεις, προς διάφορες κατευθύνσεις όταν πρόκειται για μια επιστημονική έρευνα ή για μια μελέτη κάποιας τεχνολογικής εφαρμογής. Μπορεί επίσης να αμφισβητήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Να τον διακωμωδήσει. Ότι όμως και να επιχειρήσει θα είναι προκαθορισμένο. Θα είναι ανάλογο με τα δεδομένα τα οποία έχει για να πειραματιστεί. Έτσι, συχνά, όσο πιο γεμάτος είναι ένας νους τόσο δυσκολεύεται να αντιληφθεί την ύπαρξη ενός χώρου εκτός από αυτόν τον ίδιο. Επενδύει όλα του τα όνειρα σε ασαφείς συνήθως εικόνες ευτυχίας και επιτυχίας και μετά εξαγοράζει την τιμή αυτής της διαδρομής με το να υποκρίνεται ότι αυτό που ζει ήταν μέσα στα πλαίσια εκείνων που είχε φανταστεί σαν ζωή.

Η υποκρισία έχει χοντρό περίβλημα και μονώνει κάθε άτομο που την αποδέχεται σαν μια αναγκαία και σιωπηλή λύση.

Kalliopi

Υποκρισία (Μέρος 1ο)

Πριν καλά καλά αρχίσουμε να κατανοούμε τον κόσμο γύρω μας,  αναγκαζόμαστε να χειριστούμε μια εσωτερική γλώσσα που δήθεν μας βοηθά να επιβιώσουμε. Υποκρινόμαστε. Παριστάνουμε τους ευτυχισμένους, τους άνετους και τους χωρίς προβλήματα. Κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα και συνεχίζουμε ακόμα και όταν γύρω μας καταρρέουν όλα. Αυτό δεν είναι δύναμη. Είναι ένας τεράστιος τοίχος που έχουμε σηκώσει ο οποίος μας έχει κάνει να μην αντιλαμβανόμαστε την  κατάστασή μας. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργούμε την υποκρισία σαν βιτρίνα.

Πρόκειται για μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ μας που μας προστατεύει από τις ενοχλητικές υπενθυμίσεις. Θέλουμε να ξεχάσουμε τους συνεχείς πολέμους που γίνονται γύρω μας και μέσα μας. Θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια μπρος στην συνεχιζόμενη αθλιότητα των χωρών που πνίγονται μέσα στις ασθένειες και την πείνα. Θέλουμε να κάνουμε πως δεν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της δικής μας ευθύνης.  Μόνον όταν θυμόμαστε και οι τύψεις έχουν φθάσει να μας πνίγουν, ρίχνουμε μία φευγαλέα ματιά προς την δυστυχία και ενίοτε δίνουμε την ελεημοσύνη μας. Κατόπιν γυρνάμε κάπως πιο ήσυχοι στην καθημερινότητά μας.

Η υποκρισία είναι μια λεπτή παρέκκλιση που μας απομακρύνει από την πραγματικότητα του κόσμου με τρόπο σχεδόν αδιόρατο. Όλα δείχνουν ότι είμαστε παρόντες και ενδιαφερόμαστε. Διαμαρτυρόμαστε μάλιστα για πολλά απ΄αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Όμως στην ουσία κάνουμε θόρυβο για να διώξουμε τον μεγάλο και ενοχλητικό σιωπηλό χώρο που υπάρχει πάντα εκεί και που δεν ξέρουμε τίποτα γι αυτόν. Στην ουσία υποκρινόμαστε  πως δεν συμβαίνει τίποτε, και ενώ υπάρχουν τόσα γεγονότα που συμβαίνουν, αρνούμαστε να ασχοληθούμε μαζί τους.

Kalliopi

Η λεηλατημένη Εδέμ

Ότι περιέχεται σε αυτό που αποκαλούμε Φύση, έχει μια ομορφιά που αναδύεται από μια πηγή ανείπωτης αρμονίας και σοφίας. Οι άνθρωποι προσπαθούμε να την κατανοήσουμε. Να ανακαλύψουμε τον μηχανισμό που υπάρχει πίσω από το θαυμαστό παιχνίδι της ενώ παράλληλα έχουμε εφεύρει εκατοντάδες τρόπους για να αρπάξουμε ότι μπορούμε από αυτόν τον παράδεισο. Ο καλύτερος θεωρείται (ακόμα!!) αυτός που καταφέρνει να εκμεταλευτεί  με τον πιο αποδοτικό τρόπο τα φυσικά αγαθά ακόμα και σε βάρος κάποιων που δεν έχουν τίποτε. 

Μας έχει προσφερθεί η Εδέμ ενώ εμείς θεωρούμε τους εαυτούς μας απόκληρους... Κοιτώντας γύρω μας τον παράδεισο που μας έχει δοθεί για να ζήσουμε, αναρωτιέμαι γιατί δεν έχουμε μάτια για να τον αντιληφθούμε. Νεκρωμένοι και τυφλοί περπατάμε, σαν άλλα ζόμπι, καταστρέφοντας και αρπάζοντας. Ακόμα! Ας σηκώσουμε το βλέμμα έστω και για λίγο από το καζάνι του νου μας και ας κοιτάξουμε γύρω μας. Την αρμονία της φύσης αγκαλιασμένη με την δυστυχία της ανθρώπινης απληστίας.

 Ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τα μάτια ανοιχτά... Το να περνάμε από την μία ασχολία και από την μία επιθυμία στην άλλη, για να βοηθήσουμε την ομαλή συντήρηση του ύπνου μας, δεν είναι λύση. Γύρω μας όλα γκρεμίζονται.

Μέσα μας, ελλοχεύει η ίδια αιώνια αγωνία. Είμαστε αυτοεξόριστοι. Ζούμε στον παράδεισο με κλεισμένα τα μάτια και τα αυτιά σαν τον Οδυσσέα όταν συνάντησε τις Σειρήνες. Περνάμε από τα γεγονότα και αυτά μας ακουμπούν ελάχιστα, ίσα ίσα για να νομίζουμε πως συμμετέχουμε και πως καταλαβαίνουμε τι γίνεται γύρω μας, ενώ στην ουσία, είμαστε θεατές μόνο κάποιων πραγμάτων.           

Φτιαχτήκαμε για να επικοινωνούμε. Με το βλέμμα μας στραμμένο προς τον υπέροχο κόσμο. Και όμως, έχουμε δεμένα τα μάτια μας με επιδέσμους και ζούμε μέσα στο μυαλό μας, σχεδόν αποκλειστικά. Πάνω στην παλέτα της δημιουργίας των γεγονότων, ανθίζουν εκατομμύρια μικρά θαύματα ζωής. Δεν μπορούμε να ερημώσουμε πρώτα την γη για να αντιληφθούμε κατόπιν την χρησιμότητά τους. Ζούμε πλάι στο προφανές αλλά αδυνατούμε να το περάσουμε στο συνειδητό μας. Η ανεκτικότητά μας λιγοστεύει και πλέον δεν μπορεί να συμπεριλάβει ούτε τα κοντινότερα μας πρόσωπα και συχνά ούτε καν εμάς τους ίδιους.

Kalliopi

Εαρινή Ισημερία, αφιέρωμα στον Τ. Κρισναμούρτι

Σήμερα 21 Μαρτίου διανύουμε την Εαρινή Ισημερία.
Άρχισα να δημοσιεύω σε αυτό το blog τις 21 Δεκεμβρίου που ήταν η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Πέρασαν τρείς μήνες και σήμερα καθώς το φως λάμπει παντού και υποδέχεται την Άνοιξη θα αφιερώσω αυτήν την ημέρα σ έναν άνθρωπο που φώτισε την ψυχή μου και την  οδήγησε προς το φως της Ενότητας.
Σήμερα είναι η ημέρα του Τζιντού Κρισναμούρτι. 

"Οι περισσότεροι από εμάς γατζωνόμαστε από ένα μικρό μέρος της ζωής και νομίζουμε ότι από εκεί θα την ανακαλύψουμε στο σύνολό της. Χωρίς να βγούμε από το δωμάτιο, ελπίζουμε ότι θα εξερευνήσουμε το ποτάμι σε όλο του το μηκος και το πλάτος και ότι θα αντιληφθούμε τον πλούτο των πράσινων λιβαδιών στις όχθες του.
Ζούμε σ ένα μικρό δωμάτιο και ζωγραφίζουμε πάνω σ έναν μικρό τελάρο, νομίζοντας ότι έχουμε αρπάξει την ζωή απ τα μαλλιά ή ότι έχουμε κατανοήσει τη σημασία του θανάτου, αλλά αυτό δεν ισχύει."(Η αίσθηση της ευτυχίας)
"Εκείνο που έχει νόημα είναι να μαθαίνεις και ένας νους που είναι πρόθυμος να μάθει - και όχι να υπακούσει και να συμβιβαστεί - πρέπει να είναι περίεργος, πρέπει να έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μάθει, γιατί ο νους που ήδη ξερει, μάλλον δεν μπορεί να μάθει." (Το ξύπνημα της νοημοσύνης 1ος τόμος) 
"Πηγαίνεις σχολείο, μετά στο κολέγιο και μαθαίνεις μια δουλειά για να κερδίζεις το ψωμί σου και ύστερα, για τα επόμενα σαράντα ή πενήντα χρόνια ξοδεύεις την ζωή σου, την ώρα σου, την ενέργειά σου, την σκέψη σου σ αυτό εξειδικευμένο μικρό πεδίο. 
Αν δεν πάψει ριζικά αυτό το κομμάτιασμα, δεν θα μπορέσει να υπάρξει τίποτε το επαναστατικό. Θα υπάρξουν οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές αλλαγές, οι άνθρωποι όμως θα συνεχίσουν να υποφέρουν, θα συνεχίσουν την σύγκρουση, μέσα στον πόλεμο, στη δυστυχία, στη θλιψη και την απελπισία." 
"Η παιδεία και η κοινωνία σας έχουν υπνωτίσει."
(Το ξύπνημα της νοημοσύνης 2ος τόμος)
"Αντιστεκόμαστε παρά πολύ, δεν θέλουμε να ταραχθούμε και εξαιτίας αυτού του αισθήματος ότι έχουμε πληγωθεί, προσκολλώμεθα σε κάτι και ελπίζουμε ότι θα μας προστατεύσει. Οπότε γινόμαστε επιθετικοί απέναντι σε οτιδήποτε θίγει εκείνο στο οποίο στηριζόμαστε για προστασία." (Το ξύπνημα της νοημοσύνης 1ος τόμος)
Καλή Άνοιξη
Kalliopi

 

Η κυριαρχία του πρέπει (Μέρος 3ο)

Μεγαλώνουμε μόνο στο σώμα. Ο νους, νεκρωμένος από τους αδιάκοπους κανονισμούς που αφορούν στο όλο το φάσμα της ζωής μας, έχει απονευρωθεί. Περνάμε από το ένα γεγονός στο άλλο χωρίς ευαισθησία. Δίπλα μας, σχηματίζονται παντός είδους άνθη, αναδύονται εξαιρετικοί ουρανοί, πουλιά κελαϊδούν, συνάνθρωποί μας σπαράζουν απελπισμένοι για λίγα ευρώ, λαοί καταπίνονται από τους δικτάτορες τους, ενώ εμείς συνεχίζουμε χωρίς να ακούμε και χωρίς να βλέπουμε. Η γη μοιάζει σαν μία τεράστια αποτρόπαια παιδική χαρά όπου παίζουν ενήλικα παιδιά σκληρά παιχνίδια αρπαγών, εξουσίας και αποξένωσης χωρίς να αντιλαμβάνονται πως μέσα στην “χαρά του παιχνιδιού” έχουν βάλει φωτιά στην ίδια τους την πηγή διασκέδασης.

Όσο διαιωνίζουμε τα κοινωνικά πρέπει στα παιδιά μας και ακολουθούμε τον δρόμο της απαγόρευσης τόσο θα καθυστερούμε να μεγαλώσουμε αληθινούς πολίτες, με κρίση και συν-αισθήματα για εκείνα που συμβαίνουν. Ο κόσμος, όπως τον γνωρίσαμε, κάθε μέρα αποσυντίθεται. Το μοντέλο του πανίσχυρου νου που κατόρθωνε τα πάντα, καταρρέει. Η γη, ο τεράστιος οργανισμός που επάνω του ζούμε, έχει αρρωστήσει από την συνεχή λεηλασία μας.

Δεν γίνεται να συνεχίσουμε με παλιούς κανόνες κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ο κρίκος της εξέλιξης μας θα κοπεί εάν δεν προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Και αυτό το βήμα είναι η εσωτερική στροφή. Η μετακίνηση της συνείδησής μας από μέσα προς τα έξω. Το ξύπνημα από τον ύπνο και το κοίταγμα του κόσμου που μας περιβάλλει προς όλες τις κατευθύνσεις. Η απαλλαγή μας από τα δεσμά των εκατοντάδων κανόνων και η ένταξή μας στο πραγματικό κόσμο. Ο κόσμος αυτός διέπεται από αρμονία. Μία κατάσταση που είναι πέρα από τους κανόνες μέσα στους οποίους έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Μια φυσική τάξη που δεν δεσμεύει αλλά περιέχει ισορροπία μέσα από την αέναη αλλαγή της.
Kalliopi

Η κυριαρχεία του πρέπει (Μέρος 2ο)

Μέχρι πότε μπορεί να προχωρίσει με αυτόν τον τρόπο αυτή η κοινωνία των ανθρώπων - παιδιών; Τι χρειάζεται να συντρίψει ακόμα αυτό το καθεστώς των πρέπει  για να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ανήλικοι;

Η μεταστροφή από την κατάσταση του «άλλοι έχουν την ευθύνη γι αυτά που μου συμβαίνουν» μέχρι την  ανάληψη αυτής της ευθύνης από εμάς τους ίδιους, είναι ένα τεράστιο βήμα. Το βήμα αυτό είναι εκείνο το οποίο θα μας αλλάξει βαθιά. Είναι αυτό που θα μας μετατοπίσει από την κατάσταση της  μικρής φυλακής του νου μας, σε έναν κόσμο μεγαλύτερο, που ο καθρέφτης του, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Προς το παρόν θυμίζουμε μικρά παιδιά τα οποία αρνούνται να πάρουν την ευθύνη μιας αταξίας, αλλά συγχρόνως θέλουν να δείχνουν μεγάλοι και σημαντικοί, κάτω από τα φουστάνια της κοινωνίας - μαμάς τους! 

Για να προχωρήσουμε όμως αυτό το σπουδαίο για την εξέλιξη μας βήμα χρειάζεται να λογαριάσουμε την ευθύνη μας. Οφείλουμε να εξετάσουμε το κάθε πρέπει που μας έχει δοθεί. Κάθε φορά που πέφτουμε πάνω σε μια προεπιλεγμένη για μας κίνηση και πριν ‘πατήσουμε το κουμπί’ για να μπει σε λειτουργία ο αυτόματος χειριστής της ζωής μας, ας δούμε τι μας αφαιρεί από την ελευθερία μας όπως επίσης και από την ομαλή συνύπαρξή μας με τους γύρω μας. Κάθε φορά που παραχωρούμε την συναίνεσή  μας σε ένα κοινωνικό πρέπει, κάτι μέσα μας χάνει την δύναμη του. Η συνεχής απόσπασή μας από το κέντρο που είναι η ζωή, μας αφήνει χωρίς κουράγιο και χαμένους σ΄έναν άνυδρο και έρημο τόπο που δεν έχει κανένα σημείο διαφυγής. Μεγαλώνουμε τα παιδιά και τα κάνουμε το ίδιο ανεύθυνα με μας, μιας και δεν υπάρχει κάποιος να τα ετοιμάσει για να στραφούν προς κάποια διαφορετική κατεύθυνση. ΄Ετσι, ακρωτηριασμένα ψυχικά, βαδίζουν κι αυτά στο μονοπάτι της θλίψης και διαιωνίζουν την παγκόσμια δυστυχία, μην καταλαβαίνοντας που βρίσκεται το σημείο του λάθους.
Kalliopi